บทที่ 97

อเดเลด

แสงอรุณรุ่งสาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกสีเข้ามาในห้องบรรทมของข้า ข้านั่งอยู่หน้ากระจกเงาอันวิจิตรบนโต๊ะเครื่องแป้ง มองดูมืออันอ่อนโยนของลีน่าที่กำลังสางผมยาวสลวยสีดำของข้าด้วยแปรงด้ามไข่มุก ทั้งรูปลักษณ์ ท่วงท่า และทุกอากัปกิริยาของข้ากำลังถูกขัดเกลาให้สมบูรณ์แบบ

นับตั้งแต่ไลแคนธาร์ประกาศการรวม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ